Знаеме дека профитот за работодавците е како Светиот грал. Нема нешто на кое не се подготвени да направат за него. За да се дојде до него се потребни голем број на муштерии, па од таа причина нели тие се на прво место.
Колку позадоволни се тие, толку повеќе посетувања, профит и широка насмевка кај работодавецот.
Оу, чекај, а што е со услугата на муштериите? Кој ги услужува нив? За малку ќе заборавев. Вработените во локалот.
Без нив џабе постојат услугите. Џабе има кафемати, состојки за најсовршеното бразилско кафе да биде направено, џабе сè. Нема кој да направи, нема кој да го однесе кафето до муштеријата. Нема услуга, нема профит. Ништо од насмевките.
А што кога не му е денот на некој вработен? Кога не е задоволен од дневницата од петстотини денари за кои работи онолку колку ќе наложи неговиот „газда“? Кога ќе отиде со смуртено лице да го послужи кафето, кога безволно ќе го остави на маса и ќе се врати до шанкот да одмори потпрен на него барем минута додека не се насобрала втората рунда гужва? Ако не е задоволен има некој што ќе се задоволи за тие примања.
Има некој кој ќе дојде од провинција каде максимумот на дневницата изнесува дури 300 денари, па среќен што наишол на подобро платена работа ќе прифати да работи на местото на овој што едвај крпел за крај со крај да истера месецот.
И се така во круг, генерациски. На туѓ грб работодавецот со минимум плати и некое минимално бонусче за сабота и недела колку да биде во согласност со законот и да не му се затвори локалот ќе заработува преку сиромаштијата на народот.
И не, никогаш нема да стигнат вработените да бидат на пиедесталот каде заслужуваат да се најдат за перфектно завршената работа, а камоли да бидат наградени за дуплиот профит за кој тие се „виновни“ затоа што муштериите „се“ на прво место.
