Сè повеќе развиени држави применуваат модел на флексибилно пензионирање, во кој граѓаните не се принудени да работат подолго, но ако доброволно го одложат пензионирањето, добиваат повисока месечна пензија. Овој пристап станува сè поактуелен и поради стареењето на населението, недостигот од работна сила и потребата пензиските системи да останат финансиски одржливи. Наместо сите да заминуваат во пензија на иста возраст, акцентот се става на личниот избор и на финансиската награда за оние што ќе останат подолго активни.
Во Норвешка, пензијата може да се користи од 62 години ако се исполнети условите, но работниот век може доброволно да продолжи до 75 години, со што расте и висината на пензијата. Сличен принцип важи и во Шведска и Финска, каде секоја дополнителна година работа носи повисоки примања. Во Канада, редовната пензија е на 65 години, но може да се одложи до 70, при што секој месец одложување ја зголемува идната исплата. Истото важи и во САД, каде одложувањето до 70 години носи значително повисока месечна пензија.
Во Данска, старосната граница моментално е 67 години, а за помладите генерации постепено ќе се зголемува до 70. Заедничко за сите овие модели е што нема присила – граѓаните можат да се пензионираат кога ќе ги исполнат законските услови, но државата ги стимулира ако останат на работа уште неколку години. Токму ваквиот пристап сè почесто се споменува и како можен правец за идните пензиски реформи, со јасна порака: колку подолго работиш, толку повисока пензија добиваш.
Тагови: ЕУ пензија САД