Работното време во договорот е јасно дефинирано. Но, во пракса, за многу вработени работниот ден не завршува кога ќе отчука крајот на смената. Уште неколку мејлови, еден итен состанок, краток повик со клиент или „само уште ова да го завршам“ и така, ден по ден, прекувремената работа станува рутина.
Она што загрижува е што во многу компании овие дополнителни часови не се ниту евидентираат, ниту се плаќаат.
Кога прекувремената работа станува „нормална“?
Во современото работно опкружување постои силен притисок секогаш да бидеме достапни. Паметните телефони, платформите за комуникација и работата од далечина ја избришаа границата меѓу работното и приватното време.
Многу вработени чувствуваат дека мора:
- Да одговорат на порака и по работното време;
- Да останат подолго за да ги исполнат роковите;
- Да покажат дополнителен ангажман за да остават добар впечаток;
- Да не одбијат дополнителна работа од страв дека ќе бидат оценети како недоволно посветени.
Со текот на времето, ова престанува да биде исклучок и станува дел од организациската култура.
Зошто луѓето прифаќаат неплатени часови?
Причините се различни. Некои сакаат да напредуваат во кариерата, други се плашат за своето работно место, а трети едноставно немаат доволно ресурси за да ја завршат работата во редовното работно време.
Во многу случаи, проблемот не е недостаток на посветеност, туку:
- Недоволен број вработени;
- Нереално поставени рокови;
- Лоша организација на работата;
- Култура во која останувањето подолго се смета за доказ за професионалност.
Колкава е цената?
Иако краткорочно може да изгледа како начин работата да се заврши навреме, долгорочно неплатените прекувремени часови носат сериозни последици.
Вработените почесто се соочуваат со физички и ментален замор, намалена мотивација, поголем ризик од прегорување (burnout), нарушена рамнотежа помеѓу приватниот и професионалниот живот и намалена продуктивност.
Парадоксално, повеќе работни часови не секогаш значат и подобри резултати. Истражувањата покажуваат дека по одреден број часови продуктивноста значително опаѓа, а се зголемува бројот на грешки.
Што можат да направат компаниите?
Компаниите кои навистина се грижат за своите вработени не ја мерат посветеноста според тоа кој последен ќе ги изгаси светлата во канцеларијата.
Наместо тоа, тие:
- Реално ги планираат обврските;
- Обезбедуваат доволен број вработени;
- Ги евидентираат и соодветно ги надоместуваат прекувремените часови;
- Ја почитуваат границата помеѓу работното и приватното време;
- Ги охрабруваат менаџерите да бидат пример за здрав баланс.
Време е прекувремената работа повторно да стане исклучок
Посветеноста не треба да се мери со бројот на неплатени часови поминати на работа. Успешните компании градат култура во која резултатите се поважни од присуството, а благосостојбата на вработените е предуслов за долгорочен успех. Бидејќи на крајот, највредниот ресурс на секоја компанија не се работните часови туку луѓето што стојат зад нив.
Прочитајте и за: 10 стратегии со кои компаниите можат да го подобрат менталното здравје на вработените
Тагови: совети за работа